Блоги → Перегляд

Лукашенко теж має свого жидика

П'ятниця, 14:52, 18.06.21

Рейтинг
13 0
Переглядів
694

0
0
У цій статті згадуються
Виктор Медведчук
Громадський діяч

265px-V-shejman.png

то він, курва, ветеран , так багато заліза на грудях

Ви́ктор Влади́мирович Ше́йман (белор. Віктар Уладзіміравіч Шэйман, род. 26 мая 1958, д. Солтанишки, Вороновский районГродненская областьБССРСССР) — государственный деятель Белоруссии. Бывший Управляющий делами Президента Республики Беларусь (с 2013 по 2021 год).

Содержание

 

Wiktar Uładzimirawicz Szejman (pol. Віктар Уладзіміравіч Шэйман[a]ros. Виктор Владимирович ШейманWiktor Władimirowicz Szejman; ur. 26 maja 1958 w rejonie werenowskim) – radziecki i białoruski wojskowy i polityk; w latach 1994–2000 sekretarz państwowy Rady Bezpieczeństwa Republiki Białorusiprokurator generalny, kierownik Administracji Prezydenta; jeden z najbliższych współpracowników przywódcy Białorusi Alaksandra Łukaszenki, główny podejrzany o zlecanie porwań i zabójstw jego przeciwników politycznych.

Spis treści

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 maja 1958 roku w rejonie werenowskim obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRRZSRR[1]. Ukończył Wyższą Pancerną Szkołę Dowódców w Błagowieszczeńsku[2]. Służył jako kadrowy wojskowy w Armii Radzieckiej[1]. Brał udział w radzieckiej interwencji w Afganistanie jako szef sztabu jednostki powietrznodesantowej[3]. W momencie ogłoszenia niepodległości Białorusi miał stopień majora i służył jako naczelnik sztabu Brzeskiej Brygady Desantowo-Szturmowej[1]. Należał do Białoruskiego Zrzeszenia Wojskowych. W latach 1990–1995 był deputowanym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji. Wchodził w niej w skład Komisji ds. Bezpieczeństwa Narodowego, Obrony i Walki z Przestępczością, a także w skład Komisji ds. Młodzieży. W czasie wyborów prezydenckich w 1994 roku pracował w sztabie wyborczym Alaksandra Łukaszenki i odpowiadał za jego ochronę. Po wyborze Łukaszenki na prezydenta został jego doradcą ds. obrony i bezpieczeństwa oraz sekretarzem państwowym Rady Bezpieczeństwa Republiki Białorusi[3]. Od 16 października 1995 roku[4] do 20 grudnia tego samego roku[5], po dymisji Juryja Zacharanki ze stanowiska ministra spraw wewnętrznych[3], pełnił obowiązki ministra i przewodniczącego Kolegium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych[4][5]. 6 grudnia 1996 roku został awansowany ze stopnia pułkownika do stopnia generała-majora[6]. 27 listopada 2000 roku został zdymisjonowany przez Łukaszenkę ze stanowiska sekretarza państwowego Rady Bezpieczeństwa i mianowany prokuratorem generalnym, mimo braku wykształcenia prawniczego[1]. 29 listopada 2004 roku został zdymisjonowany z tego stanowiska. Od tego samego dnia[7] do 4 stycznia 2006 roku pełnił funkcję kierownika Administracji Prezydenta Republiki Białorusi[8]. W grudniu 2005 roku stał na czele grupy inicjatywnej, która formalnie wystawiła Alaksandra Łukaszenkę jako kandydata na prezydenta[1].

Po wyborach prezydenckich 2006 roku powrócił na stanowisko sekretarza Rady Bezpieczeństwa. 8 lipca 2008 roku został zdymisjonowany, co powszechnie łączone było z zamachem bombowym w Mińsku[9].

Oskarżenia o zlecanie porwań i zabójstw[edytuj | edytuj kod]

Zdaniem Alaksandra Piatkiewicza i Wolfa Rubinczyka, Wiktar Szejman uważany jest za jednego z najbardziej oddanych zwolenników władzy Alaksandra Łukaszenki. Pod koniec 2003 roku ogłoszony został raport Christosa Pourgouridesa, w którym Szejman został nazwany głównym podejrzanym o organizowanie politycznie motywowanych porwań ludzi: Wiktara HanczaraAnatolija KrasouskiegoJuryja Zacharanki i Dzmitryja Zawadskiego. Wszyscy oni zaginęli i nigdy nie zostali odnalezieni. Po ogłoszeniu raportu Unia Europejska uznała Szejmana za personę not grata[1]. Według raportu przygotowanego przez polską fundację Wolność i Demokracja, Wiktar Szejman jest podejrzany o kierowanie porwaniami i zamordowaniem wspomnianych czterech osób, a także zlecał i nadzorował liczne represje przeciwko opozycji politycznej[10].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Kawaler 6 orderów i 33 medali państwowych i wojskowych (stan na sierpień 2008 roku), w tym Orderu Czerwonego Sztandaru, którym odznaczono go w 2002 roku, 16 lat po przedstawieniu go do tego odznaczenia[11].

  • Order Ojczyzny II klasy (10 listopada 2003) – za szczególne zasługi w umacnianiu obronności Republiki Białorusi, tworzeniu i rozwoju nowej technologii wojskowej[12];
  • Order Ojczyzny III klasy (26 maja 1998) – za szczególne zasługi w działalności służbowej, skierowanej na umocnienie siły kraju i obronę interesów państwowych[13].

 

https://www.youtube.com/watch?v=oGFqiFcUUEg&ab_channel=%D0%95%D0%A1%

D0%A2%D0%AC%D0%9D%D0%BE%D0%B2%D0%

BE%D1%81%D1%82%D0%B8



Первый пошёл! Лукашенко сдался – предали: крысы бегут с корабля. Время пришло – готовят план отхода!

 

(так назвали)

Коментарі

В Білорусі здавна жило дуже багато жидів, а ще там була територія осілості.
Білоруських жидів називали литваками, литвинами.
У 1796 році білоруські землі за указом імператриці Катерини II були включені до кордону жидівської осілості, що призвело до значного збільшення кількості жидів на цій землі.
Білоруси так само їх здавна називали жидами, а не русизмом "євреї".
mart mart   14:46
0

серед вбивців москаля князя Боголюбського був жидовин, так написали.

і тут:

Жидови́н (от жид) — богатырь из русского эпоса, враг и поединщик Ильи Муромца, герой былины «Илья Муромец и чужеземный богатырь-нахвальщик»[1][2][3]. По сюжету былины, неизвестный всадник проехал из земли из Жидовской мимо богатырской заставы в Цыцарской (Цуцорской?) степи. Богатыри решаются на погоню. Выбор падает на податаманье (старший помощник атамана[4]) Добрыню, поскольку Гришка боярский сын, Васька Долгополый и есаул Алёша Попович недостаточно хороши для погони — один хвастлив, другой неповоротлив, а третий корыстен. Однако, увидев всадника, Добрыня Никитич уехал на заставу богатырскую. Только атаман Илья Муромец решается на схватку с неизвестным всадником. Сначала поединщики сражаются на копьях, потом на палицах, а затем врукопашную. Илья, чуть не проиграв схватку, всё-таки побеждает и отрубает ему голову.

По мнению ряда исследователей[5], отражает борьбу русского государства с Хазарией (часть хазар исповедовала иудаизм, иудеев на Руси называли жидами). Другим персонажем «хазарского» происхождения в русских былинах является Михайло Козарин.
Politiko – перша українська політична соціальна мережа, яка об'єднує політиків, експертів, журналістів, лідерів партій та виборців України в рамках одного співтовариства.